Is dit wel MijnOverheid? Over digitalisering en ICT als het panacee

ict1

Of je het nu wilt of niet: je hebt tegenwoordig meer te maken met computers dan vroeger het geval was. Dat ligt niet (alleen) aan keuzes die je zelf maakt, maar ook aan het feit dat de omgeving je vaak dwingt om het leven digitaal in te richten en aan te vliegen.

Er zijn veel bekende predikers van het digitale evangelie. Eentje waar iedereen mee te maken heeft is de Nederlandse overheid. Veelvuldig wordt in de publieke sector ingezet op ICT als De Ontwikkeling Die Alle Andere Ontwikkelingen Overbodig Maakt: denk aan DigID en het burgerservicenummer, en het feit dat je over twintig verschillende inboxen van tien verschillende publieke diensten verspreid over het wijde web hebt – soms met vrij belangrijke berichten die je eigenlijk niet mag missen.

En tot op zekere hoogte kan de overheid hierin geen ongelijk worden gegeven: alles is ook digitaler geworden, en een naar behoren werkende publieke sector kenmerkt zich door in te spelen op ontwikkelingen in de samenleving, om er maar eens even een stevige platitude tegenaan te gooien. Maar gaat die overgang naar wat ‘de Informatiesamenleving’ is gaan heten overal even soepeltjes?

Lees verder

Bc #67: Ilja Ilf & Jevgeni Petrov

In Moskou woont een bepaald soort mensen. Mensen namelijk die niets van schilderkunst begrijpen, noch zich voor architectuur interesseren en ook niets om historische monumenten geven. Dit soort mensen bezoekt musea, enkel en alleen omdat deze zijn ondergebracht in prachtige gebouwen. Al slenterend door de oogverblindende zalen bekijken ze vol afgunst de beschilderde plafonds, ze raken alles aan wat verboden is aan te raken, en mompelen aan één stuk door: ‘Nou nou, het kon niet op!’

(Uit: Ilja Ilf en Jevgeni Petrov, De Twaalf Stoelen (orig. Двенадцать стульев [1928], vert. Frans Stapert). Amsterdam: M Bondi / Pegasus, 2004, 121)

Bc #66: Albert Camus

Het is u vast wel opgevallen: ons oude Europa filosofeert nu eindelijk op de juiste manier. Wij zeggen niet meer zoals in naïeve tijden: ik denk er zo over, wat zijn uw bezwaren? Nu hebben we het door: we hebben het gesprek vervangen door het comuniqué. Zo is het en niet anders, zeggen we. Gaat u niet akkoord, dat laat ons koud. Maar over een paar jaar komt de politie u bewijzen dat ik gelijk heb.

(Uit: Albert Camus, De val (orig. La Chute [1956], vert. Dolf Verspoor). Amsterdam: De Bezige Bij, 1985, 36)