Categorie archief: artikelen

Je Doet Niet Meer Mee: Over Predictive Analytics en Sociale Uitsluiting

Untitled.png

Je doet niet meer mee’, zo luidde het uitgebreide grapje van Jan-Jaap van der Wal in het al lang en breed ter ziele televisieprogramma Dit Was Het Nieuws. Ten tijde van de aanslag in Apeldoorn op Koninginnedag in 2009 werd een man die niet de dader was, wel als dader geïdentificeerd. En ondanks dat al duidelijk was dat Karst T. het leven had gelaten, kreeg de verkeerd geïdentificeerde man nog haatmail van mensen. Van der Wal vond dat we iets moeten met de mensen die die haatmail sturen:

Daarvan moeten we zeggen: ‘je doet niet meer mee’. Gewoon: in het leven, überhaupt. Dat je gewoon niet meer mee mag doen. Als je zó dom bent, als er dus in die hersenen zó weinig gebeurt […] dan doe je gewoon niet meer mee. In het hele leven. Dus dan ga je naar de Albert Heijn en dan staat er een man die zegt: ‘nee, jij doet niet meer mee gewoon! […] Dan ga je maar weer terug naar huis, maar je doet gewoon niet meer mee.

Het gaat nog even door, over dat alle televisiekanalen voor deze mensen uitdraaien op Tell Sell, en dat als ze proberen online te gaan, alle webadressen die ze invoeren worden doorgeleid naar linedancevereniging Op Een Rijtje.

Destijds werd er smakelijk gelachen om dit grapje. Maar tegenwoordig behoort dit eigenlijk al lang en breed tot de mogelijkheden. Sterker nog: het gebeurt al!
Lees verder

reCAPTCHA: Uitgebuit waar je bij staat

457px-RecaptchaLogo.svg

Of je nu wil inloggen op je Facebookprofiel of een bozig commentaar wil achterlaten op nujij.nl, vroeg of laat kom je ermee in aanraking: de ReCAPTCHA. Dit is een check om te zien of je geen robot bent die met een simpele brute force probeert om toegang te krijgen tot een profiel, of een spoor van spamberichten achter zich wil laten.

Oorspronkelijk waren de ReCAPTCHAs vrij eenvormige raadsels: licht vervormde teksten die je dan moest reproduceren. Minimale kans dat een robot dat zou kunnen nabootsen. Rond 2010 werd het ineens al een stuk eenvoudiger. Er kwam een grote knop met ‘ik ben geen robot’ voor in de plaats, waar je dan een vinkje bij moest zetten. De andere kant van de lijn maakt dan een scan van wat voor vlees er in de kuip zit – IP-adres, schermresolutie, browser –, en kan aan de hand daarvan bepalen of er al of niet een robot in het spel is.

Klinkt allemaal natuurlijk hartstikke nobel. Maar toch wringt er iets.
Lees verder

Is dit wel MijnOverheid? Over digitalisering en ICT als het panacee

ict1

Of je het nu wilt of niet: je hebt tegenwoordig meer te maken met computers dan vroeger het geval was. Dat ligt niet (alleen) aan keuzes die je zelf maakt, maar ook aan het feit dat de omgeving je vaak dwingt om het leven digitaal in te richten en aan te vliegen.

Er zijn veel bekende predikers van het digitale evangelie. Eentje waar iedereen mee te maken heeft is de Nederlandse overheid. Veelvuldig wordt in de publieke sector ingezet op ICT als De Ontwikkeling Die Alle Andere Ontwikkelingen Overbodig Maakt: denk aan DigID en het burgerservicenummer, en het feit dat je over twintig verschillende inboxen van tien verschillende publieke diensten verspreid over het wijde web hebt – soms met vrij belangrijke berichten die je eigenlijk niet mag missen.

En tot op zekere hoogte kan de overheid hierin geen ongelijk worden gegeven: alles is ook digitaler geworden, en een naar behoren werkende publieke sector kenmerkt zich door in te spelen op ontwikkelingen in de samenleving, om er maar eens even een stevige platitude tegenaan te gooien. Maar gaat die overgang naar wat ‘de Informatiesamenleving’ is gaan heten overal even soepeltjes?

Lees verder

We Missen Je Pegels: Een Kosten-Batenanalyse Van FreshCottons Volautomatische Cadeautjes

4

Af en toe word ik opgeschrikt door een mail die me oproept mijn plicht als consument weer eens te vervullen. Geconfronteerd met een webshop waar in een grijs verleden wel eens iets besteld is, word ik om de oren geslagen met grandioze ‘welkom terug’-kortingen.

Te mooi om af te slaan. Maar is het allemaal wel zo mooi als het wordt gepresenteerd, en ben ik inderdaad een dief van mijn eigen portemonnee als ik er niet op inga? Een perfect uitgangspunt om al speculerend tot een kosten-batenanalyse te komen, en de eventuele gevolgen die een aanschaf zou kunnen hebben inzichtelijk te maken.

Lees verder

Te Goed Voor De Chocoladeletter: Over de kracht van de lezersschare en de balk in het eigen oog

images.duckduckgo.com.png

Het verschijnsel nieuws komt op deze plek vaak ter sprake. Zo zorgt het nieuws bijvoorbeeld voor een gemeenschappelijk begrippenkader, maar draagt het daardoor evengoed het risico in zich om binnen een zekere veiligheidsmarge te blijven: als je immers ergens onderdeel van bent, is het moeilijk om kritisch te zijn op datgene waar je deel van uitmaakt. Je wilt je directe omgeving niet al te zeer ondermijnen, aangezien je brood verdienen in dat geval een stuk moeilijker wordt. Daarom is het doodeenvoudig om denigrerend over een Arabische potentaat te schrijven, maar een stuk moeilijker om je negatief uit te laten over je eigen whereabouts, of – nog vele malen erger – je beoogde doelgroep.

Daarnaast was het nieuws de afgelopen tijd op metaniveau – in het kielzog van alle post-truth, alt-right, filterbubbel en echo chamber-duidingsverhalen – aan de orde van de dag. De ideeën die DE ONDERKAST in zijn prille jaren ontvouwde lijken daarmee nu aardig gemeengoed te worden.

Genoeg food for thought voor een heel mensenleven dus. Vandaag meer over de wisselwerking tussen nieuwsvoorziener en lezersschare, en wat voor gevolgen die wisselwerking heeft.

Lees verder

De opkomst van de discrete persona

images.duckduckgo.com

Advertenties die zo specifiek op jou zijn geënt dat het eng begint te worden. Het hele Internet zit er onderhand vol mee, en de datacrawlers en –miners van dienst slagen er keer op keer in om je te verbazen en om de oren te slaan met een nieuwe perfecte aanbieding. Soms zelf zó op maat gemaakt dat je nog hapt ook – preciès de broek, de specialistische tuinhandschoenen of betaalbare zelfrijdende auto die je zocht!

De een durft het huis niet meer uit of timmert haar of zijn laptop dicht met de meest geraffineerde en ingewikkelde encrypties, de ander gaat er wat laconieker mee om en ziet er ook wel de gunstige kanten van in: is het niet juist handig dat je niet meer zelf hoeft te zoeken naar bepaalde producten waar je – getuige je zoekgedrag – (blijkbaar) toch al naar op zoek was?

Er is maar één stroming die gelijk heeft. Nee hoor, grapje: natuurlijk valt voor beide denkstromingen wel wat te zeggen. Maar als je die zelflerende algoritmes al het denkwerk laat doen, wat gebeurt er dan precies, en wat zouden op de lange termijn de consequenties kunnen zijn? Vandaag een klein gedachte-experiment, aan de hand van deze vraag.
Lees verder

Samen juichen voor Pepsi!

Untitled

Breed gedeelde consternatie beheerste eerder deze week het nieuws, na het zien van de nieuwe Amerikaanse Pepsi-reclame, waarin we het fotomodel Kendall Jenner tijdens een massaprotest kordaat zien afstappen op een agent, die onderdeel is van een verdedigingslinie en bedoeld is om de protesteerders op gepaste afstand te houden van een niet nader gedefinieerd doel, en hem een blikje Pepsi overhandigt. Met een grijns van oor tot oor, ginnegappend naar zijn collega’s in de linie, neemt hij een slok. De demonstranten gieren het uit van blijdschap. Live bolder, live louder, live for now, besluit de commercial.

De kritiek op het spotje loog er niet om. Pepsi maakt misbruik van de beeldtaal van de demonstratie – waarvan er nogal wat zijn geweest de afgelopen tijd in de Verenigde Staten, met nogal wat fatale gevolgen in confrontaties met de politie. En dat allemaal voor het uitdragen van een reclameboodschap, waarin Pepsi min of meer als het toverdrankje wordt opgevoerd dat escalatie in de demonstratie heeft afgewend, en de politie een daverend applaus bezorgt. (Of zijn de eisen van de demonstranten na het nemen van de fotogenieke slok per direct ingewilligd?)

In elk geval niet per se een doorslaand succes dus voor Pepsi, dat reclamespotje – hoewel je natuurlijk ook het aloude commerciële mantra ‘negatieve aandacht is ook aandacht’ kan aanhalen. Maar wat zouden de Pepsi-makers hebben beoogd met hun commercial? En op wat voor manier spelen ze in op het collectieve geheugen, en proberen ze dit geheugen te mobiliseren ten faveure van het gesuikerde frisdrankje?
Lees verder