De verborgen zeggingskracht van een PowerPoint-slide

Bij veruit de meeste beroepen in de tertiaire sector komt men in situaties terecht waarbij één persoon het woord tot een grotere groep mensen moet richten: een presentatie van de jaarcijfers, een BHV-cursus, een hoorcollege – verzin zelf de voorbeelden maar. Sinds jaar en dag vormt de PowerPoint-presentatie het ideale smeermiddel voor de spreker om zijn of haar boodschap kracht bij te zetten, om de gedachten te visualiseren of om op een andere manier de zinnen van de toehoorder te prikkelen.

De een slaagt hier net iets beter in dan de ander. Er zijn talloze bekende valkuilen bij het gebruiken van het Windows-presentatiemodel, waar op het internet erg mooie bloemlezingen van bestaan:

  • Veels te veel tekst op één slide voor een normale toehoorder om tegelijk te verwerken met de input die mondeling wordt gegeven;
  • Slechte kleurencombinaties waardoor een tekst überhaupt niet meer te lezen is;
  • Waanzinnige uitleefsels waarin veel te veel plaatjes en effecten worden gebruikt, die op hun beurt vooral de aandacht op zichzelf vestigen en niet op de boodschap die de spreker wil overdragen;

Er spoelt vast een golf van herkenning door de zaal. Onlangs kwam ik nog zo’n dijk van een PowerPoint-slide tegen die de moeite van het delen waard was. Niet alleen omdat het een schoolvoorbeeld van puntje 3 in bovenstaand rijtje is, maar om véél meer dan dat.

ppt

De context van deze slide binnen de algehele presentatie die werd gegeven doet er eigenlijk niet zo heel veel toe: het beeld zegt eigenlijk wel genoeg. Hier is iemand zich behoorlijk te buiten gegaan. Hoeveel tijd zou hij/zij moeten hebben gespendeerd om àl die icoontjes bij elkaar te zoeken – laat staan er zo’n perfecte boog van te maken?

De constellatie van zorgvuldig uitgeknipte mensjes (of komen ze uit een standaardtemplate van PowerPoint met menstypen?) is een absoluut kunststukje: een student, een ouder echtpaar, een kind, een sportief dertigerssstel met waterflesjes, een hond, een lone wolf met een bril, en de onmisbare etnisch geprofileerde knul. De hele samenleving is gedekt.

En dan die opmerking: “de werkelijkheid is digitaal”. De gedachte die de maker moet hebben gehad is dat de hele samenleving gebukt gaat onder de boog die de verzamelde dienstverleners vormen. Maar eigenlijk is het natuurlijk heel raar om dit op deze manier voor te stellen. De slide is een soort ultiem samenraapsel van een groep lukrake semi-bekende publieke en private organisaties die actief zijn op het internet, met daaronder een plukje representatieve bevolking – waarbij het nog maar de vraag is of de hond zich raad weet bij het UWV.

Het beeld lijkt verder te suggereren dat die bevolking in een totaal vacuüm bestaat, zich voortbeweegt in het absolute niets, en zich eigenlijk alleen digitaal zou kunnen laten leiden door een profitonderneming en zich moet overleveren aan een publieke dienstverlener.

Een buitengewoon nihilistisch en krankzinnig dystopisch wereldbeeld. Ik hoop van harte dat de maker iets anders voor ogen had.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s