Heroriënteren op solliciteren

ivo-wessel-freunde-von-freunden-4779

Ivo Wessel, Ailine Liefeld voor Freunde von Freunden (2010)

Schrijfwerk vormt het belangrijkste bestanddeel van de dagelijkse realiteit van de starter op de arbeidsmarkt; bij gebrek aan een goed netwerk is de starter zelfs volledig aangewezen op het eindeloos schrijven van motivatiebrieven en CVs. Waar is de starter eigenlijk precies mee bezig? Een kleine verkenning die verder gaat dan de do’s and dont’s.

De banenmarkt wordt elk jaar opnieuw overspoeld door een stroom afgestudeerde tieners en twintigers. De meesten staan te trappelen om eindelijk deel te mogen nemen aan dat magische Werkende Leven waar iedereen het altijd over heeft; stuk voor stuk zijn het enthousiaste alleskunners boordevol ambitie, beladen met een paar emmers goeie moed.

Er zijn twee dingen die de kersverse starter kan doen: voor zichzelf beginnen of solliciteren. En bij de keus voor de tweede volgt vaak al snel de deceptie: in sommige sectoren zit de banenmarkt muur- en muurvast, en is er simpelweg geen plek voor nieuwkomers. Het is het nieuwsverhaal waar je uit de verte vaak van hebt gehoord, maar waarvan je de consequenties pas beseft als je het aan den lijve ondervindt. Een goede reden om eens te kijken naar het schrijfwerk dat de dagelijkse realiteit van de starter op de arbeidsmarkt vormt: het curriculum vitae en de motivatie- of sollicitatiebrief.

Spreken over jezelf is als kleien. Het legt, in de woorden van Roy Pascal, een bepaald patroon op aan het leven en het maakt er een coherent verhaal van – je levensverhaal heb je niet zomaar direct uit de werkelijkheid geplukt. Over jezelf pratend ontwaar je bepaalde levensfases, leg je verbanden, en definieer je, impliciet of expliciet, een zekere mate van consistentie in de relatie tussen jezelf en de buitenwereld.

Het schrijven van een CV is hier een voorbeeld van: alle informatie en wapenfeiten die je over jezelf weet liggen samengeklonterd, als een massieve blob voor je neus, en het is volledig aan jou om hier een meesterwerk uit te boetseren.

Het beeld (no pun intended) dat uit een sollicitatie naar voren moet komen is dus zorgvuldig geconstrueerd. Wat dit extra boeiend maakt is dat de enige lezer van de aangeleverde kopij de potentiële werkgever is. En de indruk die het moet maken heeft betrekking op een zeer specifiek, tot op zekere hoogte zelfs levensbepalend doel, dat bovendien alleen door de adressaat gerealiseerd kan worden: die felbegeerde baan bemachtigen.

Dit zorgt voor een wisselwerking die eigenlijk heel intiem is. De sollicitant moet zich constant afvragen: wat wil de werkgever in mij zien, hoe moet ik me profileren en wat kan ik bieden? Het summiere lijstje functie-eisen wordt van haver tot gort gespeld, de geschiedenis van de werkgever uitgebreid nageplozen. Het is een leuk spel, waarbij de schrijver niet alleen een coherent verhaal over zichzelf moet vormgeven, maar ook gedwongen wordt te speculeren over de wensen van de werkgever en over een mogelijke gezamenlijke toekomst.

De geslepen sollicitant probeert zijn identiteit iedere keer zo te vormen zodat die precíes aansluit op de gestelde functie-eisen – eigenlijk net zoals de volgzame mens zich altijd gedraagt naar de normen waar een bepaalde sociale context om vraagt. Maar wat doet het met je zelfbeeld, als je niet aan de bak komt en maanden (of jaren) achtereen je levensverhaal voor iedere vacature opnieuw om moet kneden?

Solliciteren biedt veel stof tot nadenken – te veel om in één stukje te behandelen. Wordt vervolgd, daarom. Tot die tijd verdienen de starters op de arbeidsmarkt een bemoedigend schouderklopje.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s