Voor wie?

bookofdelightful00tuer_0011In mijn openingsbericht schreef ik dat ik hier in de eerste plaats voor mezelf schrijf.

Dit is natuurlijk niet waar.

Als ik alleen voor mezelf zou schrijven, zou ik om te beginnen waarschijnlijk al niet de moeite hebben genomen om het online te plaatsen. Daarnaast zijn de teksten wel erg verzorgd voor iets wat alleen mijn ogen te zien krijgen: als het echt alleen om mij zou draaien, had ik hier waarschijnlijk weinig tot geen aandacht aan besteed.

Maar buiten dit soort voor de hand liggende zaken is er nog een dieper liggende reden dat ik niet voor mezelf schrijf. Deze tekst veronderstelt namelijk uit zichzelf al een lezer. Abstracter gezegd ligt in mijn schrijfsels eigenlijk mijn adressaat reeds verankerd.

De lezer die als adressaat van deze tekst beschouwd kan worden is virtueel. Sinds de virtuele lezer niet verder wordt toegelicht (ja, behalve nu dan), kan diens bestaan alleen worden herleid door mijn beziging van de ik-vorm.

Iedere zichzelf respecterende marketingafdeling heeft op haar prikbord een aantal menstypen vastgeprikt. Zo laat het Concertgebouworkest in de televisieserie Bloed, Zweet & Snaren zien dat het zijn pijlen bijvoorbeeld voornamelijk richt op Dick en Elisabeth, hoogopgeleide vijftig- of vijfenzestigplussers die hun sporen in het leven verdiend hebben, en nu lekker met veel tijd omhanden op hun lauweren kunnen rusten. Tweeverdieners Pieter en Sandra daarentegen, de op het gezinsleven gerichte veertigers met een stuk minder vrije tijd, zijn al een heel stuk moeilijker te bereiken.

Untitled

Daarom ontwikkelt de PR-afdeling van het orkest programma-ideeën die specifiek op de ‘belevingswereld’ van Pieter en Sandra zijn toegespitst: klassieke concerten die later dan gebruikelijk beginnen, zodat de kinderen al op bed gelegd zijn en de laatste administratie afgerond, en concerten met alleen De Muziekstukken Die Je Gehoord Móet Hebben en Waar Je Over Mee Móet Kunnen Praten. (Van wie moet dat, en met wie moet gepraat worden, vraag ik me dan wel af; met andere Pieters en Sandra’s, of moeten ze de banden aanhalen met Dick en Elisabeth?) Enfin, op die manier probeert het Concertgebouworkest een raakvlak te creëren waarop ze Pieter en Sandra kunnen treffen.

Anders dan de meeste PR-afdelingen heb ik me (nog) niet uitgebreid verdiept in de verschillende publiekspersonae die ik door middel van mijn content kan bereiken. Niettemin staat het tot nu toe geschrevene me toe om eens te kijken naar mijn adressaat – we zijn immers toch al ruim 400 woorden verder.

Ik kan mijn lezer karakteriseren aan de hand van de arbitraire kennis en een normen- en waardensysteem waar deze tekst schijnbaar van uitgaat; die definieert immers mijn eigen zienswijzen en creëert de raakvlakken waarop de adressaat en ik elkaar zouden kunnen treffen. Vergelijk het met de associaties die de nu.nl-kop “Oranje vernedert Spanje” van 13 juni 2014 oproept: er zullen weinig (Nederlandstalige) lezers zijn die hier geen enkele associatie bij hebben, of denken dat het hier wel over de tachtigjarige oorlog zal gaan.

Op diezelfde manier wordt in deze blogpost gemakshalve aangenomen dat de lezer bekend is met wat het bijvoorbeeld een orkest of wat een PR-afdeling is. Alleen al op die manier doe ik een beroep op het voorstellingsvermogen van de lezer, en zo is ook een glimp op te vangen van het denkbeeldige raakvlak waarop ik de lezer probeer te ontmoeten.

Maar misschien heb ik ook nog wel te weinig geschreven om de lezer heel uitgebreid te duiden. We hebben het er over een paar jaar nog wel eens over.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s